Είμαστε τυφλοί μέσα σ΄ένα πληροφοριακό σύννεφο

 

 

Οι κυρίαρχες αντιλήψεις για την ευρωπαϊκή ή και την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, για άλλους είναι φόβητρο και για άλλους η μεγαλύτερη κατάκτηση της εποχής. Όλοι μας, όμως, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σ΄έναν «κόσμο των εθνών» και σε μια «Ευρώπη των πατρίδων». Και πως δεν είναι ποτέ δυνατόν να δημιουργηθεί ένας ενιαίος κόσμος απάτριδων, εκφυλισμένων συνειδήσεων και απροσδιόριστου πολιτισμού, γιατί τότε θα έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο και η ανθρωπότητα θα πνέει τα λοίσθια. Η διανόηση του τόπου μας, που θα έπρεπε να πρωτοστατεί και να δίνει κατεύθυνση στην κοινωνία ή δεν θα ασχολείται με κέραια ζητήματα που ταλανίζουν την εποχή μας, ή όταν και όπου ασχολείται εμφανίζεται διχασμένη. Κατηγοριοποιήθηκε η σύγχρονη ελληνική σκέψη σε δύο διαμετρικά αντίθετες σχολές και «δεξαμενές», τις αποκαλούμενες «ισχύουσα» και «αναθεωρητική». Οι μεν, διατείνονται πως ο σύγχρονος στοχασμός ακολουθεί τις σταθερές του παραδοσιακού ρεαλισμού και οι δε, βλέπουν έλλειμμα «εθνικής στρατηγικής κουλτούρας» και άγνοια ιστορικών εμπειριών και σημαντικών ιδεολογικοφιλοσοφικών ρευμάτων. Διεθνολόγοι, πολιτικοί αναλυτές και διπλωμάτες αρνούνται ακόμα και το όνομα του Θουκυδίδη ή του Ξενοφώντα να προφέρουν-πόσο μάλλον να σκύψουν σε τέτοια κείμενα στρατηγικής ανάλυσης για να μην «συκοφαντηθούν» ως προγονόπληκτοι. Κανένας σήμερα (πλην ελαχίστων) δεν ομιλεί για την ανάγκη επικράτησης μιας προοδευτικής πατριωτικής ιδεολογίας, που να στηρίζει και να διεκδικεί τα θεμιτά εθνικά μας συμφέροντα, φοβούμενος μην χαρακτηρισθεί εθνικιστής. Οι νέοι, οι αυριανοί πολίτες αυτής της χώρας, αποστασιοποιημένοι στην πλειοψηφία τους από τα όσα συμβαίνουν γύρω τους, αδιάφοροι για τα κοινά, συμπεριφέρονται κατά τρόπο απόλυτα ατομικιστικό. Τι κι αν βουλιάξει το καράβι αφού εγώ δεν ταξιδεύω με αυτό και είμαι αλλού, γιατί να ενδιαφερθώ; Ή γιατί να σκέφτομαι τα «δύσκολα» αφού η καθημερινή μου έγνοια είναι για τον επιούσιο που δυστυχώς τον στερούμε; Για ποιες θεωρίες του χάους, για ποιους εθνικούς κινδύνους μου μιλάτε, τη στιγμή που βιώνω την πράξη της ανεργίας; Για ποια πληροφόρηση και αντικειμενική ενημέρωση μου μιλάτε, αφού τα πάντα ξεκινούν από κάπου και κατευθύνονται κάπου με σκοπό πάντα; Αυτούς και τόσους άλλους προβληματισμούς έχουν οι νέοι μας σήμερα. Και η απάντησή μας είναι «απορία ψάλτου βηξ». Έχει ειπωθεί -για τη σημερινή λειτουργία των Μ.Μ.Ε πως είμαστε «τυφλοί μέσα σ΄ένα πληροφοριακό σύννεφο». Η πληθώρα των πληροφοριών δημιούργησε τον υπερτροφοδοτούμενο και όχι τον ενημερωμένο πολίτη, γεγονός που συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία κοινωνικής σύγχυσης και αποπροσανατολισμού της νεολαίας μας. Με όλα αυτά και τόσα άλλα, αργά και σταθερά παγιώνεται η αίσθηση πως οι σημερινοί ενεργοί πολίτες της χώρας μας λιγοστεύουν και οι νέοι που θα μας διαδεχθούν αδυνατούν να παρέμβουν στη διαμόρφωση της πολιτικής και της πραγματικότητας που μας περιβάλλει. Δεν είναι αυτό ανησυχητικό ; ερώτημα βάζω…