Ο Χρήστος Γιανναράς έγραψε
Παρηγοριόμαστε με κάποια δείγματα «αλληλεγγύης» – ενθαρρυντικά, έστω κι αν κραυγάζουν κίνητρα εμπορικής, διαφημιστικής σκοπιμότητας. Σίγουρα η ατομική φιλαλληλία εξανθρωπίζει τη ζούγκλα, αλλά η αλληλεγγύη για να αναστήσει ενεργό αντίδοτο στη συλλογική κατάθλιψη, θέλει άλλες, διαφορετικές από την ελεημοσύνη «μορφές πάλης». Aπλοϊκά παραδείγματα ίσως εικονογραφούν το ζητούμενο: Oργανωμένες κοινωνικές ομάδες (επαγγελματικοί σύλλογοι, ενορίες, πολιτιστικά σωματεία) να τολμήσουν προσφυγές στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο ή σε όποιο άλλο διεθνές βήμα καταγγέλλοντας κάποιο από τα εξωφρενικά εφευρήματα της κυβέρνησής μας: λ.χ. το να περικόπτει μισθούς και συντάξεις «αναδρομικώς»!! Ή να ακυρώνει μονομερώς και αυθαιρέτως τη δέσμευση του κράτους στον ανταποδοτικό (όχι προνοιακό) χαρακτήρα του μισθού και της σύνταξης των κρατικών λειτουργών, να ληστεύει απροσχημάτιστα το κράτος τις αποταμιεύσεις των υπαλλήλων στα ασφαλιστικά. Nα ακυρώνει το κράτος τις στοιχειώδεις λειτουργίες του στον τομέα της νοσοκομειακής περίθαλψης και του φαρμάκου.
Πτωχεύοντας ένα κράτος δεν σημαίνει ότι αμνηστεύεται να απεμπολεί και την εντιμότητά του, την αξιοπιστία του. Aλλά, όταν φαύλοι και ανίκανοι κυβερνώντες οδήγησαν το κράτος στην πτώχευση και οι ίδιοι, ατιμώρητοι, διαχειρίζονται και τις συνέπειες της κοινωνικής τους κακουργίας, αυτονόητα κάθε ατιμία και πανουργία επιστρατεύονται δήθεν για την «εθνική σωτηρία». Γι’ αυτό και πρώτο ζητούμενο είναι: να ενεργοποιηθεί «αντίσταση» δυναμικής κοινωνικής αλληλεγγύης, να αναταχθεί το «κοινό αίσθημα» απελπισμού και κατάθλιψης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου